Ang nangyari kay Pogi
August 31, 2009Mag-iisang buwan na kong di nagsusulat ng kahit sa dalawang blog na pinatatakbo ko. Sadyang mapaningil sa oras ang kurso kong ito at minsan, di ko na magawa ang mga bagay na gusto ko, tulad ng pagbloblog o pagtulog nang alas-nuwebe ng gabi after ng isang glass of warm milk na tinimpla ni mommy.
Magulo ang buwan na to. Maraming shit na nangyari sa loob at labas ng paaralan, mga bagay na bumubugbog sa aking katauhan na sana’y di ko na pinagdadaanan. Pwede naman sana kasi akong tumaya na lang sa lotto at umasa na mananalo ako ng pera, di na magaaral, bibili ng isla, maghahakot ng chicks, lilipat sa isla, magiging polygamous, at mamamatay nang may halos 200 nang anak. The life. Pero hindi. Ni minsan ay hindi ako umapak sa lotto store para tumaya dahil batid kong sa oras na makuha ko yung jackpot na yun, magsisimula nang maging boring ang takbo ng buhay ko, kung kaya’t kung nakita niyo ako nitong nakaraang buwan, parating puyat, nagbabasa ng kung anoanong shit, nagsosolve, nagmememorize, o gumagawa ng notes, ninalalasap ko lang ang sarap ng aking college life.
Stressful ang buhay sa kaleyds, subalit, ganun naman ata talaga. Huwag na natin pagusapan kasi ako mismo, naririndi na sa topic na to. Tangina yan. Like ngayon, may homework ako sa Math, sa Physics, at sa English. Parang kinakain na ng pag-aaral ko kaluluwa ko e.
May girlfriend na ako. Isang pagtataksil sa kaayusan ng lahat ang detalyadong pagsasalarawan ng mga nagaganap, kung kaya’t, iiwan ko na lang sa pagsasabing masaya ako na nariyan siya. Minsan na kong umibig, nasaktan ng kung ano-anong shit, natakot/natrauma, tas ngayon, dahil sa pandak na yun, ninais kong muling umibig.
So yun. Ang tagal ko nang di nagbloblog. Busy e. Basta buhay pa ko.
Nagbasa ako ng Inquirer
August 9, 2009Galing SM Fairview, naflat-an si Shirley ng gulong. First time to mangyari, at first time ko rin magpalit ng gulong. Nakakapagod, sumakit ang likod ko at pinawisan ako nang bonggang-bongga dahil nga tanghaling tapat nung iinform ako ng katabi kong kotse sa highway na flat daw ang gulong ko. Kaya pala kumakanan mag-isa yung oto e.
Pagdating ng bahay nagbasa ako ng diyaryo. Ito yung mga shit na nabasa ko:
1.) Kumain si GMA at ang kanyang entourage sa New York at umabot ang bill nila ng halos isang milyong piso. Kung ako yun, bilang presidente ng isang bansang binubuo ng mga pamilyang nagtitiis sa kanin na may asin at kung maswerte, isang pack ng Lucky Me instant noodles, mahirap ata lunukin ang kinakain dun. Dahil sa bawat subo, parang isang malaking pagtataksil sa taong bayan sa di ko maipaliwanag na dahilan. Hindi lang siguro talaga tamang makita ang isang pinuno ng third world country na gumu-good time abroad, at gumagastos nang malaki.
2.) May mga taong nagsusulong ng suhestiyon na ipatanggal na si Willie Revillame sa TV forever dahil sa kanyang insensitivity at kayabangan ipinamalas sa buong sambayan noong isang araw, at ang kanyang natira dito ay si Tita Cory. Napanood ko yung video. Sana lang, nasabi niya yun sa mas maayos na paraan. Ang yabang kasi ng dating niya e at parang walang puso. Nagdadalamhati ang buong bayan totoo yun, at hindi masamang magsaya sa tv show niya, pero sana, nagpakita siya nang kaunting respeto at kababaang loob noong i-request niyang ipatanggal yung live feed nung nagaganap na burol ni Cory Aquino.
3.) May nakita akong magandang cellphone. N97. Techy shit e. Gusto ko nun.
4.) Magnunuclear test ang US. Ang tawag sa shit na to, MINUTEMAN III. Alam ko, malakas magsulong ang bansang ito ng no nuclear shit sa ibang bansa lalong-lalo na ng mga bansang Iran at North Korea. Pero sila mismo, merong tinatayan 9,400 nuclear warheads. At mga bansang ka-alyado nila, meron din. Hipokrito kung iisipin.
5.) Yung driver ni Cory, 400 pesos yung kinita sa pagdridrive niya ng truck for 9 hours. Minimum wage ata yun, pero keri lang ni manong, dahil isang malaking karangalan ang serbisyong kanyang ginawa at ngayon, sikat na sikat siya at maraming naiinggit sa kanyang nagawa. Idol.
Mahalagang magbasa ng diyaryo.
Alyssa
August 2, 2009I love you.
And not in a friendly way, although I think we’re great friends.
And not in a misplaced affection, puppy-dog way, although I’m sure that’s what you’ll call it.
I love you. Very, very simple, very truly.
You are the epitome of everything I have ever looked for in another human being.
And I know that you think of me as just a friend, and crossing that line is the furthest thing from an option you would ever consider.
But I had to say it. I just, I can’t take this anymore.
I can’t stand next to you without wanting to hold you.
I can’t look into your eyes without feeling that longing you only read about in trashy romance novels.
I can’t talk to you without wanting to express my love for everything you are.
And I know this will probably queer our friendship - no pun intended - but I had to say it, ’cause I’ve never felt this way before, and I don’t care.
I like who I am because of it.
And if bringing this to light means we can’t hang out anymore, then that hurts me.
But God, I just, I couldn’t allow another day to go by without just getting it out there, regardless of the outcome, which by the look on your face is to be the inevitable shoot-down.
And, you know, I’ll accept that.
But I know, I know that some part of you is hesitating for a moment, and if there’s a moment of hesitation, then that means you feel something too.
And all I ask, please, is that you just not dismiss that, and try to dwell in it for just ten seconds.
Alyssa, there isn’t another soul on this fucking planet who has ever made me half the person I am when I’m with you, and I would risk this friendship for the chance to take it to the next plateau.
Because it is there between you and me.
You can’t deny that.
Even if, you know, even if we never talk again after tonight, please know that I am forever changed because of who you are and what you’ve meant to me, which - while I do appreciate it - I’d never need a painting of birds bought at a diner to remind me of.
