Um-update
December 1, 2008Ang tagal ko na palang hindi nagblog dito. Maraming dahilan, pero yung pinakarason siguro ay ‘yong daming ng ginagawa and stuff. Like, for this week, ang dami ko nang kailangang gawin. I have to write a paper for philo. Tapos, study chem and math. Tapos, read about Marx, Weber, and Durkheim for Socio 10. Hay. UP. Killah.
So yun. Parati naman akong online kasi nga, may wifi tapos yun, binubukas ko parati yung laptop para makapag-internet habang nag-aaral. Distraction nga siya most of time actually, pero ayos lang, matalino naman ako e. HAHAHA
Everytime na may magcocomment sa blog ko, like dito, makakatanggap ako ng email. Eh ang nangyayari, kapag nakasign in ako sa YM, iaalert ako kapag may bago akong email. Useful siya actually, especially kung hindi ka mabukas ng email. Alala ko dati, nung natanggap ko yung balitang natanggap ako sa Stevens, dahil lang yun sa YM alert kaya ayun, nalaman kong pang-Stevens pala ang kalibre ko. HAHAHA. nagyabang pa e. amputa.
So yun, nakatanggap na naman ako ng alert today habang gumagawa ng Pre-lab for chem. Ito raw yung comment this time:
inspiring..mejo nakakaiyak..i like it especially ung song,nakakatouch,. thanks for reaching out those needy and unfortunate people…keep it up! be safe…;-)
So yun. Mejo nagulat ako. Kasi, yung huling post ko dito sa i.ph was yung song ni Rico Blanco, Track 8 ng Your Universe. hahaha. So yun, galing naman pala sa project kong blog dati. Ganun kasi sa high school noon, yung mga project, pinapablog na lang. Mga tatlo o apat na blog yata yung ginawa ko noon para sa mga project na yun.
That was a comment for the reflection thing I wrote before. You can read it here: http://onestepcloser.i.ph/blogs/onestepcloser/page/4/
Wala lang. Naalala ko bigla yung TD kids ko. I kinda miss them sometimes and now, i find myself wondering how they are doing and if they’re still in school. It’s sad that I didn’t get the chance to ask for their numbers para naman we could talk sometimes or what not.
Sometimes, when I don’t get to talk to people, especially those who are close or used to be close with me, it really makes me sad and wala, it usually makes me reminisce on the good times we used to have and eventually, I stop and hope that everything’s fine with them or that they’re happy. Ang lungkot lang kasi kung tipong yung susunod na mababalitaan mo sa kanila ay may nangyaring masama kanila or something kaya yun, magdasal ka na lang na ayos lang sila.
So yun, tama nang drama.
Napanood ko na ung twilight kanina. Ayos lang, yun lang pala yun. Siguro, mas nakakaenjoy siya basahin kesa panoorin. Ewan ko, di ganun kaganda. Pwede na. Okay rin pala kapag lazyboy, masarap bumulagta sa sinehan.
Nakuha ko na rin yung planner ko kaso, may nalungkot ata. hahaha. sorreh.Pero yun, ang bobo ko rin talaga. Nung tinanong ako kung ano gusto kong kulay, sabi ko, “Brown”. Ampuma. Tumawa na lang yung barista e. “Black” daw kasi yun. Tae na. Nabubulag na yata ako eh.So yun. Ayus. May gamit na ako for next year.
I’m gonna get new glasses! Wala lang, hindi na siya yung nagiging automatic shades. Najojologan na ako sa ganun e. Pero yun. Nagstep-up ako e, puta, Kenneth Cole yung frame e. POTA. 
) kaya yun, inabot ng 12 thousand yung salamin ko. Dapat galingan ko mag-aral. hahahaha
Wala na akong maisip isulat. Hoy. Ikaw. Magcomment ka pag binasa mo to. ) Para naman malaman ko rin na binabasa nga to. ) baka burahin ko na to pag naburat ako. ) SESE. Babay. Aral na ako. 
